23/06/2016

Εγώ – Εσύ και οι κακοί μας εαυτοί

Σχολίασε πρώτος!

Βροντάω την πόρτα πίσω μου. Θέλω να ουρλιάξω, να τα σπάσω, να τον γδάρω ζωντανό. Πώς γίνεται να με βγάζει εκτός εαυτού ο τύπος; Το κεφάλι μου βουίζει, έχω ακόμα τις λέξεις του στα αυτιά μου να αντηχούν. Μπαίνω κάτω από το ντους, μήπως και το νερό ξεπλύνει τον πόνο και πάρει μακριά τις σκέψεις μου που κοντεύουν να με τρελάνουν.

Εγώ – Εσύ και οι κακοί μας εαυτοί,σχέσεις
Μπουρνούζι, ένα ποτήρια κρασί κι ένα πουράκι. Σιχαίνεται να με βλέπει να καπνίζω, του γυρνάει το μάτι ανάποδα. Χαίρομαι στην σκέψη και το ανάβω σαν πονηρό παιδί που κάνει σκανδαλιά απολαμβάνοντας την κάθε τζούρα και ταξιδεύοντας με το μυαλό στις καλοκαιρινές μας διακοπές.

Βόλτες, μπάνια, ξεσάλωμα και αγάπη … Πολλή αγάπη, τόση που να ξεχειλίζει.

Τον αγαπάς… Μου φωνάζει ο εαυτός μου και μου έρχεται να μου αστράψω χαστούκι να συνέλθω. Χτυπάει το κουδούνι, περασμένες 12. Ποιος; Ρωτάω εκνευρισμένη; Εγώ, μου λες. Ανοίγω την πόρτα, με την πετσέτα στα μαλλιά σταυρώνοντας τα χέρια σε θέση άμυνας. Με κοιτάς με αυτά τα μάτια και απλώνεται μια παραλία με ζεστασιά και ήλιο και αγάπη, πολλή αγάπη. Έλα κοριτσάκι μου, δεν μπορώ να κοιμόμαστε τσακωμένοι, μου λες.
Καυγάδες ξεπηδούν συνεχώς για πράγματα μικρά και ανούσια. Μαγειρεύω το αγαπημένο σου φαγητό, επιστρέφεις σπίτι με λουλούδια και μυρίζεις με ευχαρίστηση το φαγητό. Μου αρέσει να γυρίζω σπίτι και να είσαι εδώ, μου λες. Κι εμένα σκέφτομαι. Ανοίγουμε ένα μπουκάλι κρασί που είχαμε πάρει από τις διακοπές μας. Θυμόμαστε γελάμε και δεν μιλάμε απλά κοιταζόμαστε. Υπάρχει μεγαλύτερη οικειότητα από αυτή; Να κοιτάζεις τον άνθρωπό σου στα μάτια και να συζητάτε έτσι, χωρίς να βγάζετε άχνα. Και το γλυκό; Πού είναι το γλυκό;. Δεν έφτιαξα. Είσαι ψεύτρα, το έχω μυρίσει από την είσοδο. Αν το βρεις έχεις δώρο. Το παιδί που κρύβεις μέσα σου ξεχύνεται στο σπίτι αναζητώντας τον κρυμμένο θησαυρό.
Δουλειά, καθημερινότητα και εσύ νεύρα, πολλά νεύρα. Εγώ κρατάω ακόμα, με ξέρω όμως όχι για πολύ. Κάνω πράγματα που σε ευχαριστούν αλλά τίποτα. Χάνω την υπομονή μου. Ο χωρισμός είναι η μόνη διέξοδος. Καλύτερα χώρια παρά έτσι. Πίνω το κρασί μου, στην άκρη του καναπέ, παίζει το ραδιόφωνο το τραγούδι μας. Σηκώνεσαι από το γραφείο και στέκεσαι μπροστά μου. Χορεύουμε; Με ρωτάς και μου απλώνεις το χέρι. Χορεύουμε και ακούγεται αυτό το κλικ, το κούμπωμα της αγκαλιάς.

Εγώ – Εσύ και οι κακοί μας εαυτοί,σχέσειςΕγώ – Εσύ και οι κακοί μας εαυτοί,σχέσεις
Μαζεύω τα πράγματά μου και το παραμικρό για να μη βρω αφορμή  να γυρίσω, για να μη βρεις αφορμή να επικοινωνήσεις μαζί μου. Κάθε μέρα ένα μεγάλο κενό. Μετράω μέρες, λεπτά και δευτερόλεπτα. Σε ακούω να περνάς κάτω από το σπίτι. Περνούν βδομάδες, περνούν μήνες. Μήνυμα αγάπης έρχεται στα εισερχόμενά μου. Δεν θα ξανακυλήσεις, τόσο καιρό άντεξες. Είμαι από κάτω είναι το επόμενο μήνυμά σου. Κατέβα! Μια βόλτα μόνο είναι, τι κακό έχει; Κανένα κακό, μόνο αγάπη πολλή αγάπη. Με κρατάς από το χέρι σφιχτά και γυρνάμε στα στενά της Πλάκας, είμαστε σε άλλη εποχή και το απολαμβάνουμε, τα σπιτάκια λίγο πιο ζωηρά και οι άνθρωποι λίγο πιο χαμογελαστοί. Δεν αντέχω να σε χάνω, ξεστομίζω και μετανιώνω για την ήττα μου. Με κλείνεις στην πελώρια αγκαλιά σου, σε αυτή που αισθάνομαι μια σταλιά, αλλά ασφαλής.
Μου λες μη φύγεις, είμαι εδώ. Πάντα εδώ ήμουν. Σε κοιτάζω και ξαπλώνω στην παραλία που μου απλώνεται μπροστά μου. Και ο ήλιος, αυτός ο ήλιος να με καίει και ας είναι πια μεσάνυχτα. Σεισμός! 7 ρίχτερ, κουνιέται το σύμπαν, θα σκοτωθούμε νομίζω. Κάνω να σηκωθώ και με αρπάζεις με τρόμο και καλύπτεις το κεφάλι μου μέσα στην αγκαλιά σου. Μου ψιθυρίζεις, είσαι ασφαλής, είμαι εγώ εδώ.
Αποτοξίνωση, μια μέρα πέρασε, δεύτερη μέρα πέρασε. Μια εβδομάδα, ένας μήνας, πέρασαν τρεις μήνες. Αντέχεις. Αντέχεις. Αντέχεις. Πια δεν αισθάνομαι, δεν υποκύπτω, δεν αγαπάω. Έχω παγώσει. Ένα μήνυμά σου φτάνει στο κινητό μου, δεν χαίρομαι ούτε στενοχωριέμαι. Δεν υπάρχει κανένα συναίσθημα πια.
Μου λες τέρμα τα ψέματα, εγώ & εσύ δεν θα ξανά χωρίσουμε. Τέρμα οι βλακείες σου, τέρμα οι βλακείες μου, προχωράμε μαζί. Βρίσκουμε σπίτι και προχωράμε. Είχα ορκιστεί στον εαυτό μου και στους γύρω μου ότι δεν θα ξαναπεράσω αποτοξίνωση για χάρη σου. Δεν υπάρχει περίπτωση απαντώ, δεν υπάρχει εμείς, δεν υπάρχει τίποτα.
Σε κοιτάω στα μάτια, η παραλία μου φουρτούνιασε, ο ήλιος της πια δεν με καίει, σήκωσε μαΐστρο και η αμμουδιά μου χαστουκίζει το πρόσωπο με το τελευταίο σου σ ’αγαπώ. Περνάει ο καιρός, περνούν τα χρόνια και κάθε φορά το ίδιο συναίσθημα όταν φτάνω στην παραλία, η άμμος να μου γαργαλάει το δέρμα, το αεράκι να με φιλάει στο λαιμό και αυτή η ζεστασιά του ήλιου να μου καίει την ψυχή και να αισθάνομαι σα να είμαι σπίτι μου. Να αισθάνομαι ασφαλής.
Βγάζω τις σαγιονάρες, στέκομαι στην ακροθαλασσιά και το κύμα με πιτσιλάει, ο ήλιος με αρπάζει στην αγκαλιά του. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και κοιτάζω τη θάλασσα.

Χαμογελάω… «Μου έλειψες μωρό μου».

Σχολίασε πρώτος!
Χριστίνα Πίκουλα
Γεννημένη μέσα στο καταχείμωνο υπό τον αστερισμό του Αιγόκερου στο ρομαντικό νησί της Κέρκυρας. Έγραφα από πάντα, με χαλάρωνε και με ηρεμούσε, τώρα πλέον θεωρώ ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα πρέπει να τα μοιραζόμαστε. Ελπίζω να απόλαύσετε το ταξίδι πίσω από τις λέξεις μου. Σκοπός μου είναι να σας υπενθυμίζω να χαμογελάτε γιατί η ζωή είναι ωραία!
web design by